Парсы Ирана — хранители доисламской персидской духовности. Незважаючы на малочисленность, іх уплыў (напрыклад, сям'я Тата) вялікі. У ЗША, Канадзе і Еўропе існуюць дыяспоры іранцаў (выходцаў з Персіі), якія актыўна культыўуюць персідскае наследства: тэатр, кулінарыя, язиковыя курсы. Для іх памяць аб Персіі — неадымнае частка ідэнтычнасці.

Вывод: жывое наследства

Персідская цывілізацыя не памрла з упадкам імперыі Сасанідав. Яна ператекла ў ісламскую культуру, распаўсюдзілася ад Балкан да Бенгالیі, багатала татарскія, індыйскія, кавказскія народы. Сёння мільёны людзей гавораць на персідскай мове (каля 110 мільёнаў носьбітаў) і яшчэ больш выкарыстоўваюць персідскі лексык, ччаць персідскую паэзію, святкуюць Навруз. Прямымі спадчыннікамі лічаюць сябе іранцы і таджікі, а таксама афганцы-дарыйязычныя. Пасрэдна — узбекі, індыйцы, пакістанцы, курды, осеты, парсы. Персідскае наследства — гэта не музейны экспанат. Яно жыве ў базарным тааруфе, у віршах Хафіза на свадзбе, у паху розавай вады на Навруз. І пакуль гучыць фарсі, Персія не знікне.

Постоянный адрес данной публикации: