Çalışma bağımlılığındakı daha fazla şey: tekrar, yaratıcılık, irade mi, maraşet?

Çalışma bağımlılığı karmaşık ve çok boyutlu bir fenomen. Onu genellikle tek bir fenomen olarak konuşuruz, ancak aslında bu kelimenin arkasında tamamen farklı motivasyonlar, durumlar ve davranış stratejileri yatıyor. Birisi için çalışma, tekrarlardan kaçış bir yolu, diğer biri için ise tekrarların kendisi hayatın özü. Kimisi çalışır çünkü iradesi yönlendiriyor, kimisi ise ilgi çekici bir sürecin peşinden gitmek zorunda. Peki çalışma bağımlılığında ne daha fazla: tekrar, yaratıcılık, irade veya maraşet? Cevap, sıkça olduğu gibi, hangi çalışma bağımlılığından bahsettiğimize bağlı.

Çalışma bağımlılığı olarak tekrar: işin bir sığınak haline gelmesi

Çok sayıda insan için iş, öncelikle yapı. Onlara düzen, öngörülebilirlik ve güvenlik hissi verir. Bu tür bir çalışma bağımlılığı, işte ilham aramaz, işte istikrar arar. Günleri dakika dakika planlanmış, görevleri tekrarlanır ve bu onu memnuniyetle karşılıyor. Tekrar, ona dış dünyanın kaosundan ve iç yaşantılarından koruma formu oluyor.

Bu durumda çalışma bağımlılığında tekrar daha fazla. Bu insan mutlaka işini sevmeyebilir - sadece tekrarlayan ritmini hayal edemeyebilir. Aralık, hafta sonu, tatil - hepsi ona endişe verir çünkü alışkanlık halini bozar. O, yaratmak değil, yapmak, ilgi göstermek değil, itaat etmek. Bu zayıflık değil - hayatla başa çıkmak için kendine tek olan bir yol.

Yaratıcılık olarak motor: iş olarak kendini ifade etme yolu

Diğer bir tür çalışma bağımlılığı türü, işin yaratıcılık alanı olarak olduğu insan. Sadece yapmaz - yaratır. Her proje için ona bir zorluk, her sonuç bir keşif. Bu tür bir çalışma bağımlılığı, yeniliği korkmaz, aksine onu besler. Sutkuler gibi gece boyu çalışabilir, çünkü süreç onu o kadar çeker ki, bir ressamın resmi veya bir yazarın yeni bir bölümü gibi.

Bu durumda çalışma bağımlılığında yaratıcılık daha fazla. Bu tekrar değil, arama. İnsan tekrarlayan eylemlere kapılmaz, sürekli olarak kendi horozlarını genişletir. İşi, dünya ile bir diyalog, bir deneyim, bir oyun. İşte bu onu \"bağımlı\" yapıyor - görevlere değil, yaratma olanağına. Bu tür çalışma bağımlılığının sorunu, yorucu olabilmesi: yaratıcılık büyük kaynaklar gerektirir ve bu kaynaklar geri döndürülmezse yorgunluk meydana gelir.

İrade olarak temel: işin bir zafer haline gelmesi

Üçüncü tür çalışma bağımlılığı türü, işin odaklanmasının iradeye dayandığı insan. Süreçten mutluluk duymak zorunda olmasa bile, ilerlemek zorunda olduğunu biliyor. Motivasyonu tutku değil, disiplin. Hedefler koyar ve her şeyin bedeliyle de olsa onları ulaşır. İçin onu, kendine ve başkalarına kendi yetkinliğini kanıtlamak için bir sınav olarak görür.

Bu durumda çalışma bağımlılığında irade daha fazla. Burada tekrar kurtarıcı değil, zırhlar, yaratıcılık ilham vermiyor, sadece çaba gerektiriyor. Bu insan sık sık diğerlerinden daha fazla çalışır, ancak bu durumda genellikle tatmin duygusu duymaz. Yaşamı, sürekli olarak ileriye atılan bitiş çizgisine sahip bir maraton gibi. Bu, içsel mükemmeliyetçilik, başarısızlık korkusu veya tanınma arzusu sonucu olabilir. Burada irade hem güç hem de bir lanet.

İlgi olarak kaynak: iş olarak bir tutku

İkinci bir tür de var - işe ilgi duyan bir çalışma bağımlılığı. İşini bir borç, tekrar veya zafer olarak görmeyen. İlgisiz. Onun için bu, merakının doğal bir devamı. Yeni teknolojileri öğrenmek, karmaşık sistemlere gözlemlemek, standart dışı çözümler aramak - hepsi onun için bir zorunluluk değil, bir istek.

Bu durumda çalışma bağımlılığında ilgi daha fazla. Bu, sağlıklı bir tür, çünkü içsel motivasyona dayalı. Bu tür bir insan, \"volatil\" bir çalışma bağımlılığı kadar hızlı yorulmaz ve rütuanda takılı kalmaz. Çalışması, onun hobisi, bu yüzden dinlenmek ve yeni güçlerle geri dönmek yetenekli. Ancak ilgi, bağımlılığa dönüşerse ve insan etrafındaki dünyanın farkına varmazsa sorun ortaya çıkar.

Ne daha fazla: karmaşık denge sonucu

Çalışma bağımlılığında ne daha fazla? Cevap kişiye, onun tarihinine, onun psikolojik türüne bağlı. Ancak bir genel kural da var: sağlıklı bir çalışma bağımlılığında ilgi baskın, nedsiz bir çalışma bağımlılığında ise irade veya tekrar. İnsan korku, endişe veya alışkanlıktan çalışıyorsa, çalışma bağımlılığı yıkıcı olabilir. İlgisiz ve tutkulu çalışırsa, anlam ve mutluluk kaynağı olabilme potansiyeline sahip olabilir. Yaratıcılık, irade ve tekrar, zıt değil, daha çok bir fenomenin farklı yanları. Farklı oranlarda birleşebilirler ve bu birleşim, çalışma bağımlılığının iyilik veya bir yük olup olmadığını belirler. Onunla savaşmak değil, onun doğasını anlamak önemlidir. Eğer çalışmanın hayatınızda fazla yer aldığını fark ediyorsanız, kendinize: sizi neler hareketlendiriyor sorun. Eğer ilgiyse, doğru yoldasınız. Eğer korku veya borçsa, işinizi çalışmayla olan ilişkinizi gözden geçirmek gerekebilir.

Sonuç

Çalışma bağımlılığı, bir teşhis değil, bir semptom. İnsanın, işte diğer yaşam alanlarında eksik olduğunu aradığını söyler: anlam, yapı, tanınma, yenilik. \"Ne daha fazla\" sorusunun cevabı istatistiklerde değil, kendine yansıtma'da yatıyor. Kendinizi anlamanız, sadece hayatınızı daha iyi yönetmenize değil, belki de ofis ve son tarihler dışında yeni tatmin kaynakları bulmanıza yardımcı olabilir. Çünkü sonunda, iş, \"yaşam\" adlı evin birçok odasından yalnızca biridir. Ve bu evin her birinde ışık olması önemlidir.

Permanent link to this publication: