Rus yazıçıları və Çarlz Dikens: sərhədləri və dövrləri aşan dialoq Xülasə: Bu məqalə XIX əsrin ikinci yarısında Çarlz Dikensin rus ədəbiyyatına dərin və çoxşaxəli təsir fenomenini araşdırır. Təkcə birbaşa götürmələr deyil, həm də yaradıcı işləmə, polemika və dikens motivlərinin spesifik rus sosial-fəlsəfi axtarışları kontekstində «əldə olunması» prosesi təhlil edilir. «Bizim tapdığımız Dikens»: təsirin miqyası XIX əsrin ortalarında Çarlz Dikens Rusiyada bəlkə də ən çox oxunan və hörmət edilən xarici müəllif oldu. Onun romanları demək olar ki, ingilis nəşrlərindən dərhal sonra jurnallarda çap edilirdi və böyük maraq doğururdu. Fenomen sadəcə populyarlıqda deyildi, həm də rus yazıçıları və tənqidçiləri üçün Dikensin «rus ruhu» ilə təəccüblü yaxınlıq hissində idi. Vissarion Belinski onu «kasıbların şairi» kimi görürdü, Dostoyevski isə Puşkin haqqında məşhur nitqində ingilis romançısını Şekspir və Servanteslə bir sırada, «ümumbəşəri» ifadə edən yazıçılar kimi qeyd etdi. Maraqlı fakt: Dikensin rus dilinə ilk tərcüməçisi özü V. Q. Belinskidir. 1838-ci ildə o, «Həyat döyüşü» adlı Milad hekayəsinin tərcüməsini nəşr etdirərək yazıçının kütləvi marağına başlanğıc verdi. Dərin paralellər və yaradıcı polemika Rus klassikləri Dikensdə təkcə sosial pafosu deyil, həm də estetik prinsipləri qəbul etdilər və onları yaradıcı şəkildə yenidən düşündülər. F.M. Dostoyevski: «alçaldılmışlar və təhqir olunanlardan» «yeraltına» doğru. Dikensin London kasıb məhəllələri, «kiçik adamlar» və sosial ziddiyyətlər dünyası Dostoyevskinin erkən əsərlərində («Kasıb adamlar») birbaşa əks-səda tapdı. Lakin rus yazıçı psixoloji analizdə daha irəli getdi. Dikensdə pislik tez-tez şəxsiləşdirilir (oligarx quldur, qəddar himayədar), Dostoyevskini isə insan ruhundakı pisliyin metafizikası maraqlandırır. Uşaq əzabkeşləri obrazları («Alçaldılmışlar və təhqir olunanlarda» Nelli) dikens yetimlərinə işarə etsə də, onlar faciəvi, demək olar ki, Bibliya dərinliyi qazanır. Dostoyevski Dikensi böyük xristian yazıçısı adlandırır və onda «ifadəolunmaz dərəcədə təsirli» başlanğıcı qiymətləndirirdi. L.N. Tolstoy: paradoksal yaxınlaşma. Əvvəlcə epik, «yavaş» Tolstoy Dikensin sentimental və grotesk üslubundan uzaq görünür. Amma məhz Tolstoy onu bütün müasir Avropa romançılarından üstün tuturdu. Onları mənəvi imperativ başlanğıc, vicdan və sevgi vasitəsilə insanın düzələcəyinə inam birləşdirirdi. Dikensin qəddar Skruçun mənəvi yenidən doğulması motivi («Milad mahnısı») İvan İliçin və ya Nexlyudovun ruhani dirçəliş tarixində güclü davam tapdı. Hər iki yazıçı öz yoluyla dünyanı inqilab yox, şəxsi mənəvi səylə dəyişdirməyə çalışırdı. N.V. Qoqol və M.E. Saltıkov-Şçedrin: grotesk və satira. Təsir poeziya sahəsində özünü göstərdi. Dikensin karikatural, grotesk tiplər yaratmaq istedadı (Mister Bamble, Uriya Hip) Qoqolun və xüsusilə Saltıkov-Şçedrinin bədii dünyası ilə uyğun idi. Rus satirikləri dikens hiperbolası və ironiyasını fantasmagoriyaya qədər artıraraq bu üsullardan Rusiya bürokratiyası və sosial yaralara amansız tənqid üçün istifadə etdilər. Şçedrin, tez-tez «rus Dikensi» adlandırılsa da, daha amansız və az sentimental idi. Rus ədəbiyyatında dikens üslubunda loyalıq konflikti Dikensin süjetlərinin leitmotivlərindən biri — vəzifə, hiss və ailə loyalığı konflikti Rusiyada xüsusi zəmin tapdı. «Dombi və oğlu»nda bu, soyuq atası ilə sevən bacısı arasında qalan kiçik Polun faciəsidir. «Kiçik Dorritdə» isə borc və həbs divarları ilə bağlı ailə hekayəsidir. Rus ədəbiyyatında bu motiv dərinləşdirilərək fəlsəfi yük aldı. Dostoyevskinin «Karamazov qardaşları»nda İvan və Alyoşa sadəcə ailə konflikti deyil, «dünya harmoniyasına» qarşı və əzab çəkən uşaqlara loyalıq arasında metafizik ziddiyyət yaşayırlar. Tolstoyun «Anna Kareninada» baş qəhrəman sosial normalara loyalıq, ərinə və oğluna qarşı vəzifə ilə öz hisslərinə sadiqlik arasında həll olunmaz konfliktlə üzləşir. Rus yazıçıları dikens dramaturgiyasını sosial-məişət səviyyəsindən ekzistensial müstəviyə daşıdılar. Maraqlı fakt: F.M. Dostoyevskinin şəxsi kitabxanasında Dikensin ingilis dilində tam 30 cildlik əsərləri saxlanılır, yazıçının çoxsaylı qeydləri ilə. Xüsusilə «Soyuq ev» və «Bizim ortaq dostumuz» romanlarının cildləri qeydlərlə zəngindir. Nəticə: təqlid yox, bərabər dialoq Dikensin rus ədəbiyyatına təsiri — böyük milli mədəniyyətin kor-koranə surətdə təkrarlamayıb, seçici şəkildə yad təcrübəni assimilyasiya edərək onu öz ənənəsinin orqanik hissəsinə çevirməsinin klassik nümunəsidir. Rus yazıçıları Dikensdən «alçaldılmış və təhqir olunmuşlara» qarşı mərhəmət, «təsadüfi ailə»yə maraq, parlaq sosial və psixoloji tiplər yaratmaq ustalığını götürdülər. Lakin onlar bu materialı misilsiz psixologizm (Dostoyevski), epik miqyas (Tolstoy) və satirik kəskinliklə (Şçedrin) zənginləşdirdilər. Nəticədə rus klassiklərinin Dikenslə dialoqu bərabər dialoquna çevrildi, burada şagirdlər tezliklə müəllimə çevrilərək ümumi humanist prinsiplər əsasında özünəməxsus, təkrarsız bədii kainat yaratdılar. Bu yaradıcı sintez rus nəsrinin qızıl dövrünü və onun dünya əhəmiyyətini müəyyən etdi.
© elib.ge

Постоянный адрес данной публикации:

https://elib.ge/m/articles/view/Rus-yazıçılar-və-Çarls-Dikkens