Röza rəssamlıqda — bu yalnız bir natürmortdakı çiçək deyil. Bu kod, şifr, mətndir. Rəssamların Yenidən doğuş dövrü vaxtında qələmlərindəki ləçəklərə dini məna salırdılar, impresionistlər isə onlarda işıq oyununu axtarırdılar, surrealistlər isə qarşıt qarşılıqlı bilincin təmiz hissələrini. Bu məqalədə biz (muzeyləri adlandırmaqdan imtina edərək) muzeylərdən keçərək, roza obrazının freskədən instalyasiyaya qədər nasıl dəyişdiyini görməyəcəyik.

Orta əsrlər və Erken Yenidən doğuş: Mərhumənin simvolu

Gotik kilsələrdə rəsm boyaları çox vaxt vitrajlarda "mistik rəsm" kimi çəkilir — Mərhumənin simvolu. Ləçəklər Mərhumənin beş qələbəsi ilə əlaqədarlaşdırılır, qolqlar isə onun çəki ilə. Qvatroçento rəssamlıqda (Fra Andjelico, Botticelli) Mərhumə çox vaxt roza bağçasında və ya roza ilə əllərində təsvir edilir. Bu yalnız bir süs deyil, teologik nişan. Botticelli "Veneranın doğulması" səhnəsində roza göyə düşür, bu da dəniz spumağından törənən sevginin simvolu kimi təsvir edilir — burada antik və xristian simvolizmi bir-birinə birləşir.

Barokko və Rokoko: hisslər və zənginlik

XVII–XVIII əsrlərdə rəsm boyalarıdakı rəsm boyaları dünyəvi qələblərə aid olur. Rubens və Watteo rəsmlərində nimf və cütlərə roza səpərdilər. Onlar qələblər, parıltılı, nəinki hiss edilir. Rokoko rəssamları (Fragonard, Bouché) çox vaxt flirt səhnələrində roza yerləşdirirdilər: kavaler qadına roza verir, bu da hisslərə işarə edir. Natürmortlarda roza pərsiq, şərab və qələbə ilə yanaşırlar — həyətın keçiciliyini xatırlatmaq üçün. İyidir ki, bu dövrdə memarlıqda "rozət" (rozanın şəklində qabarıq süs) də yaranır.

Yapon və Çin rəssamlıqındakı rəsm boyaları

Şərqi incəsənətdə rəsm boyaları (xüsusilə piyon, kiçikdən çox rəsm boyaları ilə qarışdırılır) zənginlik və şöhrət simvolu kimi təsvir edilir. Lakin real roza da Edo dövründə svitklərdə və şirmərdə çəkilir. Orada o daha qəsdən, asqetikdir. Çox vaxt bir çiçək təsvir edilir — meditasiya obyekti kimi. Yapon rəssamları stəbələrin xəttini, ləçəklərin izlərini, qolqların fakturasını vurğulayır. Röza hisslər simvolu olaraq deyil, həyətın keçiciliyi və anın məhsulu (mono-no avare) nişanı kimi təsvir edilir.

Impresionizm və postimpresionizm: işıq və rəng

Impresionistlər (Monet, Renuar) roza qələblərini qələbədə çəkirdilər. Onların marağı, güneş işığının roza rəngini dəyişməsidir. Monet, Jiverny qələbəsində roza seriyası yazırdı. Burada roza deyil, obyekt, işıq-hava mühiti hissəsidir. Van Gogh "Rozalar" (1890) səhnəsində qələbləri yaşıl fonda təsvir edir və qələblər kimi enerji ilə titrəyir. Matiss "qırmızı otaqlarda" roza ilə dekorativ ornamentiyə aid edir, nəinki abstrakt. Postimpresionistlər də simvolizmi işlədirlər: Odilon Redonun roza mistik, kosmik ölkədə asan, gözərclər və ya gözərclər olmayan.

Surrealizm və XX əsr: rəsm boyaları kimi travma

Salvador Dali roza, çöl üzərində asan roza ("Meditativ roza", 1958) təsvir edir. Bu rəsm boyası rəya, xatırlama çiçəkidir. Surrealistlərdə roza çox vaxt reallığa qarşıdur — o qəbəl, yaralı, betonun çıxıntısından çıxan. Frida Qalo isə öz portretlərində roza ilə saçlarını birləşdirir, ancaq onlar onun boynunu yaralayan qolqlarla yanaşırlar. Burada roza həm sevgi, həm də ağrı, hisslər, çəki simvolu kimi təsvir edilir. Pop artda (Warhol) roza çox tekrarlanır, mənəviyyətini itirir, məhsuldarlıq simvolu kimi təsvir edilir.

Rəssamlıqda roza: heykəltəraşlıq və instalyasiya

Rozanı mərmərdən (Antonio Canova, "Amur və Psixeya"da roza Psixeyanın əllərində), qəlibdən (Dale Chihuly) və camdan (Dale Chihuly) çıxarır. Modern incəsənətdə böyük roza papiyemache və plastikdən qələblər səhnələrində yerləşir, ziyarətçiyi məhsuldarlığın mənəviyyətində düşünməyə dəvət edir. Həyatlı roza installyasiyaları (İlya Kabakov, "Qırmızı vagon") neytral, ancaq tezliklə çiçəklənməyən dünyanı yaratır. Röza rəssamlıqdan mühitə keçir, ancaq magiyasını itirmir.

Rəssamlıqda roza: qədimlikdən pixelə

Rəssamlar əsrərlər boyu ləçəklərin fakturasını təsvir etmək üçün yollar axtarırdılar. Yağlı boya yumuşaq keçidlər yaratmağa imkan verirdi, akvarel isə hava ilə yanaşırdı. Hollanda natürmort rəssamları roza yazarkən, roza üzərində su damlasını silmək kimi hiss edirdilər. Impresionistlər ayrı-ayrı qələblər yazırdılar, vibrasiya yaratmağa çalışırdılar. Bugün digital rəssamlar roza qələblərini planşetdə çəkirlər, ancaq məsələ hələ də qalır: nəinki nəhənglik, hansı nəhənglik? Belki bu rozaın xidməti də budur — onu tam təkrar etmək olmaz, yalnız hissləmək olar.

Röza incəsənətdə obrazı ölür. O dəyişir, yenidən doğulur, ancaq tanınır qalır. Hələ də rəssamlar məhsuldarlıq barədə cavab axtarırlarkən, onlar roza çəkəcəklər. Çünki roza — bu özü əvəz edən: çəkic, zəncir, keçic, bədii.

Постоянный адрес данной публикации: